مصاحبه با جواد عزتی – پیرمرد دوست داشتنی قهوه تلخ

در خیابان، مدرسه، دانشگاه و محل کار دیگر عادی شده. شنیدن نعره های چیه؟ کی بود؟ بعله و لبخندی که بلافاصله بقیه بر لب می زنند. این حرکات و عکس العمل ها وجه مشترک آنهایی است که سریال قهوه تلخ را دنبال می کنند؛ عامل این اشتراک هم کسی نیست به جز جواد عزتی.
گریم او در این کار خیلی سنگین است برای همین برای معرفی اش باید گفت او همانی است که در فیلم طلا و مس همایون اسعدیان، روحانی جوان وانت دار بود یا در مثل هیچ کس، محمد حسن یکی از برادرهای داداشی یا کمک خلبان کمربندها را ببندیم یا بابا بزرگ سکته ای خانواده طبیبیان در مرد هزار چهره. او حالا این روزها علاوه بر بازی در قهوه تلخ در تئاتر «قاتل بیرحم، هسه کارلسون» هم بازی می کند. با او در اتاق گریم مجموعه نمایشخانه ایرانشهر و دقایقی قبل از اجرا گپ زدیم. آخر سرهم با همان لحن معروف و محبوب گفت: «جلده؟ جلد نیست؟ جلد نیست بگیدا؟»

بخش هایی از پاسخ های عزتی در ادامه می آید:

• فرق قهوه تلخ با تلویزیون همین است؛ در تلویزیون یک سریال سر یک ساعت معین فقط یک بار پخش می شود اما در قهوه تلخ وقتی که حتی برای یک بار هم دیالوگی را می گوییم مردم می توانند هرچندبار بخواهند سی دی را به عقب برگردانند و تکرار آن را می بینند؛ نکته ای که ما اصلا به آن توجه نکرده بودیم .نکته دیگر این بود که آنهایی که تلویزیون نمی بینند، این سریال را می بینند. بعضی از دوستان من به دلیل مشغله های کاری فرصت نمی کنند سریال های تلویزیونی را ببینند اما برای قهوه تلخ زمان خودشان را تنظیم می کنند و کار را می بینند.

بقیه مصاحبه را در ادامه مطلب بخوانید.

• من همیشه سعی می کنم تا خصوصیات منحصر به فرد افراد را حفظ کنم و در جایی خرجشان کنم. من تکیه کلام هایم را در این کار خیلی دوست دارم. مثلا «کیه» را از خاطرات یکی از دوستانم و تکیه کلام «بعله» را هم از مصاحبه ای که یک نفر در تلویزیون انجام می داد و این کلمه را به کار می برد برداشتم. چون به نظرم خیلی بانمک ادا می شد. اینکه این پیرمرد حرف ها را گوش نمی کند و مدام سوال می پرسد را از آدمی که او را کاملا می شناختم تقلید کردم. یادم هست سر مرد هزار چهره خاطراتم از همین آدم ها را برای سیامک انصاری تعریف کردم خیلی خوشش آمد. همان جا گفتم که حتما یک روز اینها را بازی می کنم. در حقیقت از سه آدم مختلف برداشت شد. البته این را هم باید بگویم در بعضی از نقش ها و خیلی از قصه ها نمی شود کاراکتر را با نوع بازی آن شناخت و دیالوگ ها آن نقش را معرفی می کند.

• من از همان اول که وارد کار بازیگری شدم به طول نقش و یک بودن آن فکر نکردم. دوست داشتم هر کاری که می کنم درست انجام شود. من چنین وسواس و طرز تفکری در مورد نقش را در تئاتر به دست آوردم. مدت زمان طولانی تئاتر خیابانی کار می کردم. در خرابه ها برای بچه هایی نمایش اجرا می کردیم که حتی تلویزیون نداشتند. در آنجا هم باید نقش هایمان را به نحو احسن بازی می کردیم. برای اینکه بچه ها تنها چیزی که می دیدند، نمایشی بود که ما اجرا می کردیم. شاید این ماجرا هنوز درون من مانده. در حقیقت ما نمایش را برای مردمی اجرا می کردیم که ما را انتخاب نمی کردند و ما با بازی که داشتیم باید کاری می کردیم تا بدون اینکه انتخاب شویم، با ما ارتباط برقرار کنند.

• من کاراکتر پیرمرد را قبل از اینکه نویسنده ها بنویسند، در آورده بودم. برای اینکه آقای مدیری قبل از اینکه نویسنده ها متن را بنویسند، به من و هادی گفت که باید نقش پیرمرد را بازی کنید ما برای آنها کاراکتر را ساختیم و آقای مدیری این تیپ ها را دیدند. بعد به نویسنده ها جزئیات نقش ها را گفتیم. بعضی دیالوگ ها هم بداهه بود مثل آن صحنه سرکار گذاشتن مستشار که گفتم «بچه های تهران گفتن سرکوچه وانستین، ضایع است. نمی دونم معنی ضایع چیه» اما کاری مانند مثل هیچ کس این شکل نبود. البته باز هم در مثل هیچ کس کمی شکل کار فرق داشت چون می توانستم وجوه شخصیتی مختلفی را نشان دهم.

• پیمان قاسم خانی من را به آقای مدیری پیشنهاد کرد. فکر می کنم یک تئاتر دیده بود یا راجع به اش حرف زده بودیم که این اتفاق ها افتاد. بعد از آن چهار پیرمرد برای مدیری بازی کردم .مردهزارچهره ،باغ وگنج مظفر و ماهواره هاکه این دوتا آخری هنوزپخش نشده. در حقیقت این پنجمین پیرمردی بود که در کارهای ایشان بازی کردم.

• نکته ای که وجود دارد این است که در کار آقای مدیری فرصت کم است چون تمام دوستان، بازیگرانی هستند که برای خودشان استادانی هستند و باید گلیم خود را از آب بیرون بکشند. برای همین ما قبل از اینکه سر صحنه برویم به کارمان فکر می کردیم. من و هادی (باباشاه) هم با هم حرف می زدیم اما کاراکترهایمان را با هم در نیاوردیم و خوشبختانه با اینکه آقای مدیری اصرار داشت که گریم هایمان شبیه به هم باشد، شخصیت هایمان شبیه به هم نشد.

• کار نزدیک به 40 قسمتش گرفته شده و ما حالا هرچیزی را که بازی کرده ایم، رفته است دیگر. باید ببینیم که برای بقیه اش چه کار می شود کرد. من دوست داشتم این کاراکتر در قصه تاثیر بگذارد و برای خودش قصه داشته باشد که البته تا الان پیش نیامده. اما با نویسنده ها که صحبت می کردم می گفتند شاید این اتفاق هم افتاد ولی تا قسمت 35 را آماده داریم و هر چیزی که می بینید قبل از پخش سریال گرفته شده و نظرات مردم تاثیری رویش نداشته است.

• ماجرای عینک هم جالب بود. چون تا قبل از اینکه سکانس را بگیریم من عینک را ندیده بودم و از قصه هم خبر نداشتم. متن را گرفتم و خواندم. و بعد وسط فیلم برداری که عینک را دادند و من به چشمانم گذاشتم، همان جا بازی با آن هم شکل گرفت. من سعی می کنم که از عکس العمل آدم هایی که در همان جا و همان لحظه که فیلم برداری می کنیم و کار را می بینند، استفاده کنم. مطمئنم که در قسمت های جدید که به زودی فیلم برداری اش را شروع خواهیم کرد، نکات جدید دیگری در بازی ام رو خواهم کرد.

• این شب ها نمایش قاتل بی رحم هسه کارلسون را هم بازی می کنم.من تئاتر را دوست دارم و سعی می کنم خودم را وفق دهم. نقشم هم در این نمایش نقش یک پسر 14-13 ساله است. درواقع من شخصیتی هستم که زندگی هسه کارلسون را به هم می ریزم.

• ما خیلی دوست داشتیم که کارگردان (مسعود رایگان) بالای سر کار باشد اما ایشان هم سر فیلم برداری اند و مجبورند. در غیاب ایشان خانم تیموریان سر کار هستند و به عنوان مشاور کارگردان بر کار نظاره دارند. انگار که خود ایشان کار را می بینند.